Od Skylar do Matta

Kiwnęłam głową,  ocierając się dłońmi o ramiona, ponieważ było mi naprawdę zimno.
- Jasne, też mam taką nadzieję. - uśmiechnęłam się i zabrałam kluczyki od mojego auta. Podszedłam do niego,  myśląc dokładnie co się przed chwilą działo. Wsiadłam do niego i usiadłam wygodnie. Odjeżdżając, spojrzałam na chłopaków z lekko uniesiomymi kącikami ust.
Weszłam po cichu do domu, by nie obudzić pozostałych mieszkańców. Wzięłam z lodówki jogurt i go zjadłam. Powoli podreptałam do góry, gdzie znajduje się mój pokój. Spojrzałam na Elizabeth, która spała na moim łóżku. Rozebrałam się i delikatnie położyłam się obok. Jeszcze raz dokładnie przemyślałam całą, dzisiejszą sytuacje. Wszystko przebiegało tak szybko... czułam najpierw strach, potem rozpacz, a następnie, gdy ciemnowłosy chłopak mnie przytulił, szczęście. Cieszyłam się z tego, że znalazł się taki ktoś, kto obronił mnie przed innymi. Gdyby nie on, to nie wiem co bym zrobiła. Wreszcie po paru minutach, trwające wtedy wieczność, zasnęłam.
Obudziły mnie krzyki dochodzące z dołu. Nie zwarzając na nic, wstałam i szybko zeszłam po schodach. Jak zawsze kłócili się moi bracia, o zbędne rzeczy.
- Idioci. -  warknęłam przygotowując sobie śniadanie.
- Zamknij się, idiota to jedynie ten pierdolony bachor. - stwierdził sucho Steven plując na Samuela. Chrząknęłam, po czym zaczęłam się cicho śmiać. Zjadłam danie i poszłam się przygotowywać, by wyjść na miasto.
Gdy miałam już wychodzić, tato poprosił mnie, bym pojechała do wujka Harry'ego, zapytać się, kiedy będzie miał dostawę. Westchnęłam i ruszyłam do pojazdu.

(Matt?)

Od Skylar C.D Matta

Jechałam spokojnie miastem, pustymi ulicami. Spokojnie, do czasu. Dobrze wiedziałam, że mam zbyt ostre światła, ale nic nie mogłam zrobić, o tej godzinie mechanicy raczej już nie pracują, a wrócić do domu jakoś muszę. Oczywiście, na moje, no i tego gościa nieszczęście, spowodowałam wypadek. Czerwony Jeep wpadł do rowu.
- Sky, co Ty kurwa narobiłaś... - szczerze? O tej godzinie, na takich pobocznych drogach nie spodziewałam się jakichkolwiek aut. Zdezorientowana enericznie wyszłam z samochodu i pobiegłam do totalnie zniszczonego pojazdu. Z przerażenie patrzałam na drzwi, które nagle wywarzył jeden chłopak. Wpadł na mnie, przez co o mało nie wpadłam do rowu. Na szczęście złapał mnie, a ja z podziękowaniem wpatrywałam się w niego. Zapytał czy nic mi nie jest, po czym stwierdziłam, iż to ja powinnam się i to zapytać. Ze łzami w oczach patrzyłam na auto, które nadawało się jedynie do kasacji.
- Matko jedyna, ja tak bardzo przepraszam... - przełknęłam głośno gule w gardle i zaczęłam cicho płakać. Nagle z samochodu wydostali się jeszcze trzej mężczyźni. W porównaniu do mnie, byli oni gigantami. - Obiecuję, że zapłacę wam co do grosza za straty, tylko proszę nie dzwońcie na policję. - błagałam chłopaków, wiedząc, że tato nie będzie zadowolony z mandatu.
- Młoda, zdajesz sobie sprawę co zrobiłaś? - powiedział blondyn i bardzo jasnej cerze. Wgapiałam się w niego z szeroko otwartymi oczami. - Mogłabyś uważać trochę bardziej i zwracać uwagę na bezpieczeństwo innych! Nawet nie myśl, że Ci to odpuścimy! - krzyczał na mnie z chrypą w głosie, jego żyły coraz bardziej odstawały, przez co wyglądał jeszcze groźniej. Okropnie się przestraszyłam, przez co jeszcze bardziej się rozryczałam.
- Ta, jeszcze rycz! - warknął inny, waląc pięścią w blachę samochodu.
- Ej, chłopacy! Nie spinajcie tak dup, wszystko da się naprawić. - stwierdził brunet, którego jako pierwszego zobaczyłam. Podszedł do mnie i spojrzał z żalem w oczach. - Nie martw się, to skurwysyny, zawsze się bez sensu wkurwiają. - rzekł przytulając mnie. Zaskoczyło mnie to, nie powiem. I ten jego zapach... Nie chcę się odkleić.

(Matt?)