Od Matta do Skylar

- No... powiedzmy. - pokiwałem głową.
Dziewczyna z zaciekawieniem przyjrzała się statkom.
- Mogłabym zobaczyć... jak wyglądają... wewnątrz? - zapytała niepewnie.
Skinąłem zgodnie głową, podeszliśmy do statków, weszliśmy do jednego.
- Na statku na którym mieszkamy jest inaczej, więcej miejsca, korytarze itp. - powiedziałem widząc jak się rozgląda.

Sky?

Od Skylar do Matta

Totalnie zamarłam. Do teraz wszytkie rzeczy związane z przemieszczaniem się w czasie, były jakimiś cholernymi bajkami, w które i tak nie wierzyłam. Wszystko w pomieszczeniu było nowoczesne. Nagle w mojej głowie wszystko się ułożyło. Wynalazki jego ojca, zachwycenie się zwykłymi budynkami i te zdziwienie po obejrzeniu filmu o przyszłości. Te wydarzenia były puzzlami, a po połączeniu ich, tworzyły niesamowity obraz.
- Jezusie... - westchnęłam z szeroko otwartymi oczami. - J-ja, ja ci wierzę. - przemknęła głośno ślinę mówiąc. To mnie przerasta.
- Naprawdę? To świetnie! - rzekł zadowolony. Rozglądałam się cały czas. To dziwne uczucie wiedzieć, jak mniej więcej będzie wyglądała przyszłość.
- Czyli ty... przyszłeś z dalekiej przyszłości by uratować świat? - zapytałam niepewnie, unosząc lewą brew.

?

Od Matta do Skylar

- Nie widzę problemu... - pogładziłem ją po ramieniu. Owszem widzę! - Tylko muszę ci coś wyznać, choć... pewnie mi nie uwierzysz i uznasz mnie za świra.... - przejechałem dłonią po włosach.
- Co takiego? - zmarszczyła delikatnie brwi, odsunęła się lekko jednak dalej miała zaciśniętą dłoń na mojej koszulce.
- Chodź, opowiem ci w drodze. - złapałem ją za rękę, wstaliśmy i ruszyliśmy w kierunku hangaru. - No więc tak, po kolei... nie jestem stąd. Żyję w roku 3040. Mieszkamy na statkach kosmicznych, niektórzy żyją na planetach jednak nie jest to bezpieczne bo floty ciągle próbują je przejąć. Dowiedzieliśmy się, że ktoś poprzestawiał w przeszłości, czyli teraz i przeszłość a moja teraźniejszość może ulec dużej zmianie, zapanuje chaos. Mój ojciec wysłał mnie i trzech innych chłopaków aby to naprawić. Mamy na to pół miesiąca. - westchnąłem. - Czerwony jeep to zmiennokształtny statek, którym tu przylecieliśmy. A volvo to też statek, który przysłał ojciec. - mówiłem powoli, zajęło to trochę i doszliśmy do hangaru.
- Tutaj mieszkasz?
- Mamy tu pokoje i inne potrzebne rzeczy, jest dużo miejsca, statki się spokojnie mieszczą i jeden możemy naprawiać. - wyjaśniłem. - Niech zgadnę, myślisz sobie teraz, że jestem jakiś psychiczny? - westchnąłem otwierając drzwi i wpuszczając ją do środka. - Może to cię trochę przekona. - wskazałem dłonią na dwa statki.

Skylar?

Od Skylar do Matta

Nie mogę przyjąć tej propozycji, nie mogę.
- Matt, nie chcę Ci robić niepotrzebnych problemów. Poradzę sobie jakoś, może jakąś koleżanka mnie wesprze, zobaczę. - powiedziałam próbując zahamować łzy. Przytuliłam się do chłopaka, by się troszkę ocieplić. - Ale, mam do Ciebie prośbę. - spojrzałam na niego.
- Jaką? - zapytał marszcząc brwi.
- M-mógłbyś mnie przenocować? Nie chcę już dzisiaj widzieć ojca. - rzekłam ocierając oczy dłońmi. Matt westchnął, po czym podrapał się po głowie. - Proooszę... - zrobiłam minę przybitego mopsa, na co się zaśmiał.

?

Od Matta c.d Skylar

Nie do końca wiedziałem, co powiedzieć. Nigdy nie miałem do czynienia z takimi sytuacjami, jednak kiedy dziewczyna się rozpłakała, westchnąłem.
- Nie płacz Sky. - szepnąłem przytulając ją.
- Nie chcę mieszkać u ciotki... - wydusiła w końcu.
- Możesz zostać... u mnie. - kurde, co ja zrobiłem?! Teraz będzie trzeba jej wszystko wyjaśnić a nie wiem czy mi uwierzy...


?

Od Skylar do Matta

Oczywiście nastąpiła kłótnia z tatą. Niestety nie zakończyła się szczęśliwie, jutro mam wyjechać co ciotki. Po prostu wspaniale! Mam już dość wszystkich, chcę odpocząć od świata. Olewając wcześniejszy rozkaz rodzica, ponownie wymknęłam się z domu. Nie brałam samochodu, bo zabrano mi do jego kluczyki. Mam to w dupie, zacznę własne, wolne życie. Nie wiem gdzie zamieszkam, ale wierzę, że sobie poradzę. Wzięłam mój portfel pełen pieniędzy, dlatego mogłam kupić bilet do metra, którym przemieściłam się do centrum miasta. Chodziłam bez celu. W nocy wyglądało to pięknie. Postanowiłam, że przejdę się po parku. Tam usiadłam na ławce, obserwowałam fontannę, świecącą na różne kolory. Nagle przed moimi oczami stanęła znajoma mi postać. Usmiechnęłam się do chłopaka i poklepałam miejsce obok, by usiadł.

- Co tu robisz? - zapytał Matt lekko ochrypłym głosem.

- Tak po prostu, wyszłam na wieczorny spacer. - skłamałam niechcąc się żalić. Lubię, jak ktoś się o mnie martwi, ale niefajnie wychodzić na jakąś bezradną sierotę. 

- Widać, że coś jest nie tak. Mów o co chodzi. - kurwa, jestem aż tak przewidywalna? Przewróciłam oczami i opowiedziałam Mattowi całą historię. Na koniec popłakałam się, wiedząc, iż tak na pewno sobie nie poradzę w życiu.

?

Od Matta do Skylar

Wróciłem do hangaru, chłopacy grali na konsoli i nawet nie zauważyli że wróciłem. Poszedłem do siebie, położyłem się na łóżku i zacząłem o tym wszystkim myśleć, o niej. Nagle przede mną pojawił się hologram ojca. Wstałem.
- Jak idą prace? - spytał.
- Tak sobie... kończymy naprawiać statek.
- Na komputerach macie zainstalowany program, który pozwoli wam dopełnić misję. Hasło jednak ukryłem. - ojciec podał dokładną kryjówkę. - Pamiętajcie, że nie jesteście tutaj na wakacjach, nie macie się bawić. - dodał i zniknął.
Westchnąłem ciężko. Poszedłem do baru, gdzie ojciec schował hasło. znalazłem je. Był to dość długi wzór liczb i literek. Schowałem ją do kieszeni i powoli ruszyłem z powrotem.

?